Sonnet

Wanneer Jerusalem, door's vyandts swaert en degen,

Seer deerlijck was verwoest; en 't ed'le Jacobs zaet [n84-1]

('t Welck, als doorlautert gout, uytblonck met veel cieraet)

Gewentelt lagh in 't bloedt, en deerelijck verslegen;

Stracks Jeremias sulcks neemt in sijn overwegen,*

Dat soo de slaende bandt des vyandts henen gaet:

Hy treurt, dat selfs den rouw hem in 't gebeente slaet:

En is in asch, en stof, al weenende, gelegen.

heed lievende! die oock het moortgewelt aensiet,

Dat in den Wijnbergh Gods, van oudts af, is geschiet; Wie smeeckt de Heere niet, met t' saem gevouwe handen: O Heer! die donck're wolck van 't

Christendom of drijft;

So niet: ons Christgeloof dan in de hope stijft,

Dat 't hert ons niet vertsaeght in 't worgen, moorden, branden.

Justus ex fide vivet. [n84-2]