Poems in the Original Language
The Holy Martyrs of the New Covenant
To all charitably inclined Anabaptists and non-resistant Christians:
Rechtsinnige! die Christum hebt beleden
Te volgen in een ware ootmoedigheydt;
En die ter noodt den kruysbergh wilt betreden,
Die vol en dicht van scherpe doornen leydt;
Vertoeft, en siet nu, in dees jammerblaren,
Wat ach, een wee, een weerloos Christen naeckt
Wanneer sijn ziel met Christo soeckt te paren
En, door 't geloof, na 't eeuwigh leven haeckt.
Al siet gy u geloofsgenooten swerven,
Om Christi naem, met kommer, angst en pijn,
Verlaten van haer huysgesin, en leven,
En dolen, in een woest landt, en woestijn,
En waer sy zijn, als vluchtelingen, woonen:
Dewijl men haer een vast verblijf ontseydt.
En vyer en swaerdt en galgh en radt gaet toonen,
Met grimmigheydt tot hare doodt bereydt;
Laet daerom niet u vyer'ge liefd' verkoelen,
Al waeyt den Noorden windt,* van kruys en smaedt,
Maer scherper wilt na 't saligh leven doelen,
En op gebeen u ziel tot Godt verlaet:
Want als de rose en lelye** in de doornen
Opwassen, en also ontcingelt staen;
Soo Christi Kerck, en lieve uytverkoornen,
Met druck en angst, oock somtijdts zijn belaen.
Maer of al schoon, 't welck wonder schijnt, een moeder
Het eenigh kindt, van haer gebaerdt, vergat;
So blijft nochtans de Heer ons zielbehoeder
In eeuwigheydt, ons kroone, eer en schat.
De waerdigheydt van alles dat magh blijcken,
En 't beste dat een mensch op aerden heeft;
Sachtmoedige! is geensins te gelijcken
By d' heerlijckheydt *** van die hier deughtsaem leeft.
Self Godes Soon, sijns Vaders welbehagen,
Die al 't geschapen eygendom geniet;
Heeft, in veel smaedt, een doorne kroon gedragen,
En van sijn volck onlijdelijck verdriet;
Die heeft u voorgegaen, en veel geleden,
Ja aen het kruys de seer vervloeckte doodt,
Wilt hem dan op den Martelwegh na treden,
En achten niet het lijden, druck, en noodt.
Want als gy hebt des werelts smaedt, en schanden,
En sondendrift, verwonnen heldelijck;
Dan sult gy in het saligh leven landen,
En wesen by Godts Helden meldelijck:****
Wanneer haer Godt, met sael'ge glorymeyen,
En eeuw'ge vreught, en rijckdom, eer, en prael,
Sal in 't Palleys der Heem'len binnen leyen,
En wesen self haer loon, en bly onthael:
Om dat sy t'saem de werelt niet en achten,
En haer geloof bezegelden met bloedt:
Een grondt, en steun, daer op gy meught verwachten
Het Koningrijck vol eeuwigh blijvend goedt.
Daerom, o Heer! leer ons ons doen besinnen,
Door middel van het Nieuw' Verbondt, u Woordt;
Dat wy u doch tot aen de doodt beminnen,
En 's werelts korte vreught ons niet bekoordt;
Want eeuwigh is soo lang! ja is onendigh!
En valt te bang, voor die gy uyt den Throon
Van u genade stoot. Hersterckt inwendigh
Het Christgeloof, en zijt ons Schildt, en Loon.
Behoedt oock voor zielschadelijcke tijden
D'Hooghmogende van 't Vrye Nederlandt;
Die 't Helsch geblaeck en weerloos Christen lijden
Niet en dulden, reyckt altijdt u vredehandt:
Op dat wy doch, als ware Christen rancken,
Hier onder haer Gebiedt, seer vryelijck,
U met veel vrucht, en vollen wasdom dancken,
Tot glory van u Hemelsch Koningrijck.
Non est mortale quod opto.